Dit schreef ik vorige week, terwijl ik nu weet dat ik even "alles" mag loslaten, de rek is eruit bij mij.
Mijn lijf en hoofd protesteren hevig....hartkloppingen, hoofdpijn en een hoofd dat regelmatig in een soort zweefmolen zit....soms achter blijft, het tempo niet meer kan volgen....
Wat is het toch lastig om dit te accepteren en je grens aan te geven....
Dan merk ik weer hoe belangrijk voor mij is:
* zoveel mogelijk zelf blijven doen,
* de boel draaiende houden....
* niet tot last willen zijn
Het afgelopen jaar kwam telkens weer de vraag op me af, "moet ik doorzetten?" of "moet ik rust nemen?"
Het woord "moeten" stond centraal....dat is ook niet te voorkomen, als je gezin zich in een achtbaan begeeft.
Ik mag doorzetten maar ik mag ook rust nemen, wat een verschil he?!
Er bestaat geen eenduidige route wanneer je met beperkingen worstelt, eigenlijk kun je het niet "goed" doen.
Zelfs wanneer ik ziek ben wil ik het nog GOED doen. En dat is gewoon niet nodig....
Vertrouwen op je gevoel, of gewoon een keuze maken, het is OK.
Ook al moet je nog zoveel mensen (lees jezelf) teleurstellen....
Als moeder denk ik er altijd te moeten zijn en natuurlijk ga je dan over je eigen grenzen...
Want altijd is best een hoog doel. Helemaal als je eigen lijf ook niet mee wil werken.
Dus, ik neem een beslissing en zeg tegen mezelf : Het is ok, het is zoals het is. Want eindeloos blijven denken, wat goed is, is gewoon niet nodig....
Onderstaand nummer helpt me dan weer opnieuw en opnieuw
En als ik niet weet wat ik moet doen, kijk ik biddend op naar U....
Mijn hart vind vrede in Uw liefdevolle armen!
http://youtu.be/EyNWAyAPtJo?list=PLVDBkMOidZU08DygEBQbftoAa0vXwZ-tz
